"น้ำค้าJW!นจS" (New)

and you'll always be
I swear by everything I own
You'll always,always be mine

You're mine and,we belong together
Yes, we belong together, for eternity

......วันนี้เพิ่งเดินทางกลับมาถึงกรุงเทพฯ ขับมอร์ไซด์มาจากเชียงแสนโน่น ใช้เวลาในการเดินทางสองวัน กลับมาเพื่อพักช่วง ก่อนหน้านั้นอยู่กับพระธุดงค์ตลอด ไปถ่ายภาพบันทึกการเดินทางของหมู่พรธุดงค์ประมาณห้าสิบกว่ารูปที่กำลังเดินธุดงค์จากสามเหลี่ยมทองคำมาภูเก็ต สี่ห้าวันที่ผ่านมา ค้างคืนในป่าช้าตลอด อากาศหนาวมากๆ ทุกเช้าน้ำค้างจะชุ่มเต้นท์ที่ใช้นอนตลอด..เพิ่งรู้ถึงความยากลำบากในการบำเพ็ญเพียรของพระธุดงค์ก็ตอนนี้แหละ....เอาไว้หลังจากที่กลับไปทำหน้าที่จนถึงที่หมายแล้ว..จะมาเล่าให้ฟังต่อ....

.......เมื่อวานไปดูหนังเรื่อง "Bed time storry"มา ก็สนุกดีนะเป็นเรื่องของการที่ผู้ใหญ่เล่านิทานให้เด็กสองคนฟังโดยนิทานที่เล่านั้นถูกแต่งขึ้นมาแบบสดๆโดยกำหนดให้พระเอกของเรื่องก็คือตัวผู้เล่านิทานนั่นเอง แต่เรื่องกลายเป็นว่าในส่วนของการแต่งเติมที่เกิดจากจินตนาการของเด็กที่มีส่วนร่วมด้วย มันกลับเป็นจริงขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น แต่ปัญหามันเกิดขึ้นเพราะพระเอกคนที่เล่าเรื่อง ไม่สามารถที่จะชักจูงให้เด็กใส่ตอนจบให้เป็นไปตามความคิดของคัวเองที่อยากจะให้เป็นได้(ไปดูเอาเองแล้วกัน) แต่สิ่งที่น่าคิดสำหรับหนังเรื่องนี้ก็คือ มันทำให้เรานึกถึงตอนสมัยเด็กๆที่นอนมุ้งเดียวกับคุณยาย เรามักจะได้ฟังนิทานก่อนนอนแบบนี้เหมือนกัน โดยมีข้อแม้อยู่ว่า ก่อนที่จะได้ฟังนิทาน พวกเราต้องสวดมนต์ให้จบก่อน...พวกเรารู้จักพระเวชสันดร,ชูชก,กัณหาชาลีและหลายๆคนที่เกี่ยวกับนิทานชาดกจากคุณยายของเรานี่เอง  หรือแม้แต่พระอภัยมณีกับผีเสื้อสมุทรหรือนางอุทัยเทวีและจันทโครพ  เราได้ฟังจากคุณยายของเราทุกเรื่องเรียกได้ว่าท่านเป็นศาสดาเอกในเรื่องนิทานก่อนนอนสำหรับพวกเราเลยทีเดียว...คุณยายท่านได้เสียไปนานแล้ว  แต่คติธรรมจากนิทานต่างๆที่ท่านได้เล่าให้เราฟัง ยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของพวกเราเสมอมา  มันได้ทำให้เราได้รู้ว่า"พระพุทธเจ้าเดิมชื่อว่าเจ้าชายสิทธัตถะ"อีกทั้งยังทำให้สำนึกได้อยู่เสมอมาว่า"ทำดีต้องได้ดี"  ก่อนที่พวกเราจะได้เข้าไปเรียนหนังสือในโรงเรียนเสียอีก....ใครนะเป็นผู้ที่สั่งสอนท่าน...

  ใกล้วันปีใหม่เข้ามาทุกขณะ แต่ก่อนจะถึงวันนั้น เราก็คงจะข้ามวันคริสมาสไปไม่ได้ คนไทยก็เป็นแบบนี้เอง อะไรๆก็ร่วมได้กับเขาหมด ไม่ว่าวันสาร์ทวันตรุษ วันหยุดประจำวัน วันหยุุดประจำเดือนและประจำปี วันเกิดตัวเอง,วันเกิดเพื่อน,พ่อ,แม่,พี่น้อง,ญาติเมีย..รวมหัวกันได้หมดไม่มีขัดเขิน  เป็นวันที่มีคนคิดถึงความทุกข์น้อยที่สุด....ร่วมฉลองกันอย่างเดียวด้วยความสามัคคี..แต่เป็นที่น่าแปลกอย่างยิ่งที่ปัจจุบันที่มีอยู่วันนึงที่ต่างคนต่างเดินผ่านกันไม่ได้นั่นก็คือวันที่ฝ่ายหนึ่งนึกอยากใส่เสื้อสีแดงออกมาเดินบนถนนกับอีกฝ่ายหนึ่งนึกอยากจะใส่เสื้อสีหลืองออกมาเดินเช่นกันแต่บังเอิญดันใส่มาเดินในวันเดียวกัน... รับรองถ้าเดินผ่านกัน ....มีเรื่องแน่....เวรกรรมของคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่จิงจิ้ง.....